Wicked trekt volle zalen en een enthousiast publiek. Het loopt zelfs zo goed dat we nu niet meer zeven voorstellingen per week spelen, maar acht!
We hadden eerst maandag en dinsdag vrij maar op dinsdag zal er nu ook gespeeld moeten worden n.a.v. het succes. Het is ongelooflijk.
Er kunnen 1700 man in het Circustheater! Het lijkt alsof de crisis niet bestaat. Of is Wicked juist de ideale afleiding?
Ik weet het niet maar we genieten van het succes en de geweldige reacties. Het is hard werken en veel op en neer reizen in files maar meer dan de moeite waard.
Onze regisseur Lisa is nu naar Singapore om Wicked daar op te zetten en de makers, Stephen Schwartz ( in 1971 speelde ik in zijn musical Godspell ) en Winnie Holzman, de componist/schrijvers van Wicked zijn razend enthousiast over deze productie van Wicked. Het was bijzonder om met ze te mogen werken.
Mensen vragen wel eens, " Is het nou niet saai om elke dag hetzelfde te spelen en dan ook nog zo lang achter elkaar." Mijn antwoord is dan altijd, 'Nee." Het lijkt misschien dodend of saai maar men beseft niet dat er elke dag weer iets anders gebeurd waardoor het voor jou ook levendig blijft.
Er is een ander publiek, iemand in cast heeft een extreem goede of slechte bui, er kan iets technisch mis gaan, er zitten soms andere musici in het orkest, een alternate of swing moet misschien op enz. enz.
Door al deze dingen is het elke dag weer 'anders'. Daarbij komt dat je toch probeert om jouw rol te blijven 'vernieuwen'.
Dat kan zijn door iets wat je op t.v. hebt gezien, in een boek hebt gelezen of in het theater, bioscoop, museum hebt beleefd of zelfs op straat ziet.
Iets waardoor je denkt, ' O ja, zoals die man loopt dat zou ik mee kunnen nemen in mijn rol vanavond'.
Het zijn vaak hele kleine dingen die voor de buitenstaander mischien niet eens zichtbaar zijn maar voor de speler van levensbelang is omdat hij daardoor zijn rol fris houd, er plezier in blijft houden.
Ik weet nog dat ik n.a.v. een opmerking van iemand uit het publiek na afloop van de voorlaatste voorstelling van Cyrano ik de laatste toch weer anders heb gedaan.
Wicked begint een soort familie te worden. Iedereen kent elkaar nu wel zo'n beetje en tussen de bedrijven door kloppen we bij elkaar aan voor een praatje of kijken in de coulissen naar elkaars prestatie.
Het is ongelooflijk wat zich allemaal achter de schermen afspeeld bij zo'n mega productie. Ik zit soms achter in het halfduister en kijk mijn ogen uit hoe kleedsters heen en weer rennen om kostuums bij de spelers aan en uit te trekken, mensen snel worden bijgeschminkt, microfoons op en af worden gedaan en de talloze decorstukken op en af worden gebracht, getrokken, geduwd in een razend tempo.
Het is een drukte van jewelste een stadje vol bezige bijen die het publiek nooit te zien zal krijgen, maar zonder wie er geen voorstelling zou zijn.
